Συνέντευξη Τύπου – Αλέκος Παπαδόπουλος

IMG 0325

Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την παρουσία σας εδώ.

Το πρώτο προσκλητήριο – το οποίο υπέγραψαν 1500 και πλέον άτομα- δεν ήτανε τίποτα άλλο πάρα ένα κάλεσμα συναισθηματικό για να ενωθούν κάποιοι άνθρωποι που δεν ήταν «επώνυμοι» κατά το κοινώς λεγόμενο, ήταν όμως πολύ επώνυμοι στις πόλεις και τα χωριά τους, στο χώρο της δουλειάς τους. Άνθρωποι οι οποίοι μπορούν προσθετικά όλοι μαζί να καλύψουν ένα πολύ μεγάλο κενό που υπάρχει σε μια κατακερματισμένη και σμπαραλιασμένη κοινωνία. Είναι αυτό που λείπει από τη χώρα μας για να σχηματιστεί ένα κεφάλαιο αξιοπιστίας. Θα δουλέψουν με μεγάλα φορτία εμπιστοσύνης για να κερδίσουν την εμπιστοσύνη του κόσμου για την άσκηση ευθύνης.

Γιατί στις πραγματικές, ολοκληρωμένες δημοκρατίες δεν υπάρχουν πεδία εξουσίας αλλά πεδία ευθύνης. Αν κάποιος δεν το νιώθει δεν έχει καμιά δουλειά σήμερα να συμπορευτεί με αυτά τα παιδιά που είναι σήμερα εδώ και τους εκατοντάδες που υπάρχουν στην Ελλάδα, ο οποίοι με πολύ στέρεη απόφαση θέλουν να προχωρήσουν και να δώσουν μια μάχη. Μαζί με αυτούς τους ανθρώπους υπήρχαν και κάποιοι επώνυμοι οι οποίοι στήριξαν την προσπάθεια αυθόρμητα και έρχονται κι άλλοι συνεχώς και θα συνεχίζουν να έρχονται όταν κατανοηθεί πλήρως ότι εδώ δεν ιδρύθηκε κάποιο άλλο κόμμα όπως θέλουν κάποιοι να το παρουσιάζουν. «Τι τα θέλουμε τόσα κόμματα» αναρωτιούνται. Το πρόβλημα δεν είναι να δημιουργηθεί ένα νέο κόμμα, το πρόβλημα είναι να μην ανακυκλωθούν παλιά κόμματα για να παρουσιαστούν ως καινούρια.

Αυτό που έχει ανάγκη η χώρα μας είναι ένα όχημα νέων ιδεών από καινούριους ανθρώπους, νέους όχι με κριτήριο ηλικιακό, αλλά ως πνευματική κατάσταση. Αυτή η ιστορία που έχει ξεκινήσει, ακουμπάει στο συναίσθημα και στο ρεαλισμό. Θα μου συγχωρέσετε ένα μικρό παράδειγμα με μια προσωπική αναφορά. Σήμερα έχουμε εδώ δύο ανθρώπους από την ιστορική Αριστερά. Δύο ανθρώπους που όλη τους η διαδρομή και ο αγώνας είναι γεμάτος από εύσημα και συνέπεια,, αλλά και από κακουχίες. Είναι από εκείνη τη γενιά της ανανεωτικής Αριστεράς η οποία κάποτε ήταν η συνείδηση της κοινωνίας. Ήρθαν σήμερα εδώ να μας νομιμοποιήσουν και μάλιστα υπέγραψαν για να συμπαραταχθούν μαζί με μας.  Και τους αναφέρω με πολύ συγκίνηση: τον Γιάννη Ρέγγα  και τον Ανδρέα Χαλβατζή.

Θέλω να σας πω κάτι. Το 1999-2000 το ετήσιο ΑΕΠ της χώρας ήταν μικρότερο από αυτό που είναι σήμερα. Η ανεργία δεν ήταν στο 25%, με σχεδόν 500 χιλιάδες Έλληνες να έχουν φύγει στο εξωτερικό – το άνθος της ελληνικής σκέψης και ικανότητας – ο κόσμος δεν κακοπόρευε, μάλιστα είχε και διαθέσιμα και έπαιζε στο χρηματιστήριο. Γενικά ήμασταν σε μια πορεία προς τα πάνω. Δεν νιώθετε αυτό το παράδοξο «γιατί»;

Γιατί αγαπητοί φίλοι, η χώρα δε χρεοκόπησε από τα υψηλά επιτόκια των τοκογλύφων όπως ο παραπλανητικός λαϊκισμός θέλει να περάσει στη χώρα. Χρεοκόπησε από τα πολύ χαμηλά επιτόκια. Και η ανεύθυνη διαχείριση της χώρας στη δεκαετία αυτή, επέτρεψε να αλωνίζουν αφειδώς οι τράπεζες και το ελληνικό δημόσιο με αποτέλεσμα να χαθεί, να  διαλυθεί, να αποξηραθεί η παραγωγική βάση της χώρας. Να μη δουλεύεται η γη, να ξεπουλιούνται τα κοπάδια να σταματάει η αλιεία, να κλείνουν οι βιοτεχνίες και οι βιομηχανίες της χώρας μας. Απολύτως φυσιολογικό. Από τη στιγμή που έχεις χρήμα να εισάγεις καταναλωτικά προϊόντα από το εξωτερικό φθηνότερα θα σβήσεις την παραγωγή σου. Για αυτή την αμεριμνησία, για αυτή την ανευθυνότητα, οι ευθύνες είναι ιστορικές και μην έχετε καμία αμφιβολία ότι θα καταλογιστούν.

Στη δραματική δεκαετία του 2000- 2010 πολλοί ήταν εκείνοι που το επεσήμαναν, αλλά φυσικά ήταν η εποχή μιας τρέλας που κανένας δεν ήθελε να ακούσει και όποιος έλεγε κάτι πήγαινε στο πυρ το εξώτερο, κακοποιούταν, εκδιωκόταν.

Όλα έχουν να κάνουν με το ζήτημα της αυτογνωσίας και της αυτοσυνειδησίας ολόκληρου του λαού. Οι λαοί βεβαίως και δεν έχουν ενοχή, την ενοχή την έχουν οι ηγεσίες τους. Αλλά έχει και ο λαός την ευθύνη του. Οι ευθύνες αυτές όμως αναλαμβάνονται. Από ανθρώπους που πάντοτε μέσα στους αιώνες λειτουργούν ως πρωτοπορίες μιας διαφορετικής σκέψης, διαφορετικών ιδεών.

Η ιδέα που θέλουμε να κάνουμε σήμερα πράξη, επιτέλους μετά από 200 χρόνια, είναι ένα σύγχρονο λειτουργικό και αξιόπιστο κράτος. Αρκεί να την κάνουμε με συναίσθημα και από συναίσθημα πεποίθηση και να την στηρίξουμε πάνω σε συγκεκριμένα προγράμματα. Σαν αυτό που είχαν το θάρρος μια ομάδα ανθρώπων – που θα ήθελα να τους ευχαριστήσω – με συμπυκνωμένη γνώση και διάθεση, να παρουσιάσουν με παρρησία. Αλλαγές πυρηνικού χαρακτήρα για να προχωρήσουμε στην εφαρμογή τους.

Είναι ένα πρόγραμμα το μεγαλύτερο μέρος του οποίου δεν τολμούν κάποιοι να ψελλίσουν. Περιλαμβάνει ριζικές ανατροπές σε αυτό που λέμε κατ’ επίφασιν  «δημόσια διοίκηση»  στην Ελλάδα. Συγκεκριμένα περιλαμβάνει 5 τομείς, για το πολιτικό σύστημα, το πολιτειακό, την οικονομική και φορολογική πολιτική, τις δημόσιες συμβάσεις. Όλα αυτά μπορούν άμεσα να εφαρμοστούν προς όφελος του ελληνικού λαού. Υπήρχε θάρρος μεγάλο. Γιατί δεν ήταν τεχνικό, είναι βαθύτατα πολιτικό το ζήτημα πώς συγκρούεσαι με ό,τι οικοδομήθηκε μεταπολεμικά στην Ελλάδα από αυτή την οικονομική ελίτ, η οποία μάλιστα θέλει να ποδηγετεί και την πολιτική και τη κοινωνική ζωή.

Η κίνηση αυτή είναι μια προσπάθεια, ένα εγχείρημα, το οποίο βασίζεται σε μια λαϊκή νομιμοποίηση δεν έχει οπλαρχηγούς και αν αποκτήσει θα αποτύχει. Αν δεν έχει τη ζέση μιας προσπάθειας που υποτάσσεται στον σκοπό τον οποίο επιδιώκει θα έχει τη μοίρα όπως όλες οι καλές προσπάθειες των καλών προθέσεων. Όμως υπάρχει η εγγύηση της παρουσίας σας και η παρουσία κυρίως των νεότερων γενεών με τη συνδρομή των παλαιοτέρων. Τα κόμματα σε αξιοπρεπείς κοινωνίες δε κτίζονται πάνω σε ένα πρόσωπο όπου έρχονται και διάφοροι φίλοι και παρατρεχάμενοι, οι οποίοι στην πορεία μετατρέπονται σε νοσηρούς άξονες. Στις σύγχρονες κοινωνίες, στις αξιοπρεπείς κοινωνίες αυτά που κατέκτησαν οι άλλοι λαοί της Ευρώπης, που δεν έχουν τα ανατολικά χαρακτηριστικά τα δικά μας, τα κόμματα είναι συνιστώσες των δημοκρατιών τους και είναι μήτρες, φύτρες, γεννήτρες της ιστορικότητας και του πολιτισμού των χωρών τους, των συστημάτων πολιτισμού που τις καθόρισε και ασκούνται καθήκοντα και όχι εξουσίες, με όλη την προβληματική την οποία βλέπουμε τα τελευταία στην Ευρώπη.

Για αυτό προσπαθήσαμε να σπάσουμε τη μεμβράνη της καχυποψίας η οποία είναι διάχυτη. Συναντήσαμε ανθρώπους που είναι δύσπιστοι. Ιδιαίτερα από τη νεότερη γενιά. Είναι παραιτημένοι, είναι καχύποπτοι. Μια κοινωνία ολάκερη για την οποία όπως έλεγε και ένας παλιός κοινωνιολόγος δεν πιστεύει ούτε στην αναξιοπιστία της, που κάποιοι οι οποίοι ψήφισαν το σημερινό κυβερνητικό σχήμα, απογοητευμένοι γιατί περίμεναν λαγούς και πετραχήλια, τώρα όταν τους συζητάς είναι οι διαλαλητές και οι κήρυκες του μηδενισμού, του «όλοι ίδιοι είναι». Δε μπορούν να πιστέψουν μέσα τους ότι έκαναν λάθος γιατί κουβαλάνε πολύ εγωϊσμό και ιδιοτέλεια. Αλλά εμείς δε θέλουμε ανθρώπους μεμψίμοιρους, θέλουμε ανθρώπους που θα είναι φλογισμένοι, που θα πιστεύουν σε αυτήν την ιδέα και θα γίνουν διαλαλητές μιας προσπάθειας ανόρθωσης. Το πρόγραμμα, αυτό που σας είπαν για το οποίο είμαστε  πολύ περήφανοι έχει ένα χαρακτηριστικό μοναδικό στην ελληνική πολιτική ιστορία: Πρώτη φορά γίνεται παρουσίαση πολιτικής κίνησης με πρόγραμμα. Αυτό δεν έχει ξαναγίνει. Αλλά αυτό δεν θα το έλεγα αν δεν ίσχυε και κάτι άλλο: Ότι είναι συγκροτημένο, ότι έχει συγκεκριμένες προτάσεις και όχι πυροτεχνήματα όπως είπαν, ότι όλα είναι δεμένα μεταξύ τους, έχει μια ολιστική προσέγγιση.

Παρακαλώ να το διαβάσετε και να γίνετε κήρυκες, γιατί έχουμε μεγάλα προβλήματα από εκείνους οι οποίοι θέλουν να διατηρηθούν μαζί με την χώρα σε μια καταστροφική πορεία, θυμίζοντας παλιά στα χωριά τα άλογα που πετάλωναν ανάποδα για να φαίνεται ότι αλλού πήγαιναν από όπου πραγματικά κατευθύνονταν, ώστε συνεχώς να εξαπατούν τον κόσμο.

Το πρόγραμμα αυτό έχει το εξής χαρακτηριστικό: δε λέει θέλω έναν λαό υγιή και πλούσιο και όχι φτωχό και άρρωστο. Λέει τι πρέπει να γίνει στη χώρα και δεν σταματάει εκεί όπως σταματούν όλα τα άλλα. Λέει τι πρέπει να γίνει και με πολύ συγκεκριμένο και πρωτοφανή τρόπο προγράμματος στην ελληνική πολιτική ιστορία λέει και πώς πρέπει να γίνει. Και στο πώς είναι η όλη φιλοσοφία, η όλη ουσία, η όλη αλήθεια. Μόνο έτσι μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι. Η αισιοδοξία είναι προσωπικό χαρακτηριστικό του καθενός μας, άρα ατομικό.

Στην πολιτική υπάρχει μόνο η αισιοδοξία που κτίζεται λιθαράκι – λιθαράκι και για να κτιστεί πρέπει να έχει μαχητές, που να εμπνέουν και κυρίως θέλει ανθρώπους σε όλη την Ελλάδα, πρωτοπόρους που να γίνουν στρατιώτες αυτής της ελπίδας. Οι άνθρωποι υπάρχουν, τους βλέπετε. Και υπάρχουν και άλλοι τόσοι. Νέοι άνθρωποι αλλά και όλων των ηλικιών που θέλουν να συνδράμουν σε αυτήν την ιστορία. Δεν θέλουμε να έχουμε την εντύπωση, όπως θέλουν να μας περάσουν, ότι ζούμε σε μια ανέντιμη χώρα και για αυτό πιστεύω ότι πρέπει να γίνουμε όλοι στρατιώτες της ελπίδας.

Σας ευχαριστώ.